صفات و خصوصیات خود ایده آلی در افراد

0

شخصیت عصبی برای ندیدن تضادهای درونی، روش و حیله ی دیگری برای خود انتخاب می کند و آن عبارت از ایجاد یک «خودو تصوری یا خود ایده آلی» است که فرد عصبی در ذهن خود مقداری صفات و فضایل ایده آلی درست می کند و خود را دارای آن صفات و فضایل میداند که این تصور به میزان زیادی با خود حقیقی فاصله و تفاوت دارد. در این مطلب از سایت طب فارسی از خصوصیات خود ایده آلی در افراد با شما به طور کامل صحبت می کنیم. همراه ما باشید.

 

خصوصیات خود ایده آلی در اشخاص

خود ایده آلی

درجه و نوع این صفات که در بالا گفتیم بستگی به شخصیت و موقعیت روحی او دارد. این صفات ممکن است زیبایی، هوشی، سخاوت، تقدس، صداقت، شرافت، شجاعت و یا هر چیز دیگری باشد. این صفات را شخص عصبی در خود به صورت خود ایده آلی در آورده و مدنظر داشته باشد، به اندازه ای که تصورات ایده الی غیر واقعی باشند، فرد را متزلزل و محتاج تصویب و تمجید اطرافیان می سازند. شخصیت عصبی خود ایده آلی دارای صفات زیر می باشد؛ تصورات خود ایده آلی را بیشتر در اشخاصی با اختلالات روحی، بهتر می توان مشاهده کرد. اساساً خیالی و واهی است. خود شخص ایده آلیست ابداً از پیرایه هایی که به خود بسته و از تصورات غیر واقعی که نسبت به صداقت، شجاعت، زیبایی و هر صفت دیگرش، آگاهی ندارد.  تاثیر و نفوذ خود ایده آلی  در زندگی فرد عصبی، خیلی شدید و متفاوت است. اگر چنان که خود تصوری قوی تر از خود واقعی داشته باشد و به آن نزدیک تر باشد و به خود به قبولاند که وی واقعاً همان خود تصوری است. در این حالت خود را عقل کل و آدمی عالی و بی نظیر تصور می کند. ضعف ها و نواقص خود را همه حسن میبیند. در صورتی که به سود واقعی اش پیش از خود تصوری نزدیک باشد، نتیجه این خواهد بود که خود واقعی اش را دائما با خود ایده الی مقایسه می کند و با می سنجد و می بیند که با آن تصویر زیبا خیلی فلاصله دارد. خود را ملامت و حقیر می کند. اشخاص پر مدعا و متکبر جزء نوع اولند و اشخاص خجالتی و کم توقع جزء نوع دوم هستند -. شخص عصبی، خود واقعیش را با مقایسه با خود ایده آلی، بیش از اندازه کوچک و حقیر میبیند، به مراتب حقیرتر و کوچکتر از آنچه هست میبیند، یعنی ان را نیز ان طور که واقعا هست نمی تواند ببیند، این خود را میتوان «خود تحقیر شده» نامید و این خود هم تصوری است که با واقعیت خیلی فاصله دارد.

 

دیگر صفات خود ایده آلی

خود ایده آلی

وقتی فاصله میان دو «خود» یعنی «خود تصوری» و «خود واقعی» زیاد باشد. شخص عصبی، همه ی قدرت و انرژی خود را باید برای پر کردن این فاصله صرف کند و تلاش دائمی به کار می برد تا خود را به کمال برساند، در این حالت که بیش از هر چیز کلمه «باید» را تکرار می کند. من باید شجاع باشم، من باید فلان باشم. خلاصه کلمه «باید» شلاقیست که با آن، خود را به طرف و خود تصوری می راند و میکوشد تا ان فاصله را از بین ببرد.  تصورات خود ایده آلی موجب رکود و مانع رشد انسان می گردند، باعث میشوند که فرد ضعف ها و نقائص خود را ان طور که هستند، نبیند.  در همه ی افراد عصبی «خود تصوری» یکی از سنگرهای مهم ساختمان عصبیت است که شکستن یا حتی تضعیف ان کار بسیار مشکلی است. مهمترین عامل تضعیف اعتماد به نفس و ایجاد «خود تصوری»، وجود «تضاد اساسی» است. تضاد اساسی وجود شخصی را تجزیه و مانع یک پارچگی و وحدت روحی او می گردد، او را از داشتن یک شخصیت محکم و با اساس محروم میسازد. بنابراین شخصی عصبی ناچار است، فقدان شخصیت قوی و نیروی روحی را با خیال پردازی و تصورات واهی جبران کند. به همین خاطر همیشه همراه با « خود ایده آلی »احساس نیرومندی در داشتن شخصیت قوی وجود دارد  شخص عصبی مدام خود را در برابر دیگران میبیند و خود را با انها مقایسه می کند و می سنجد، همیشه احساس ضعف و خواری و کوچکی می کند. ناچارا باید در جستجوی چیزی برآید که او را از این احساس خلاص کند و به وسیله آن چیز، خود را در زمینه های بهتر و با ارزش تر از دیگران احساس نماید و خود را از دیگران برتر تصور کند. انجام این کار را «خود تصوری» برعهده می گیرد. شخص عصبی با یک قسمت از ذهنش خود را آن طور که واقعا هست می بیند. به همین جهت در رفتار شخص عصبی تناقض و تضادی که زیاد به چشم میخورد، بعضی مواقع احساس « خود ایده آلی » و گاهی احساس آدمی کوچک و حقیر است.  از اینکه هدفها و آرزوهای شخص عصبی همگی متضاد و مخالف یکدیگرند، یک نیرو و انگیزه ی الزامی و قوی برای رسیدن به آنها در او وجود ندارد. یعنی نیروهایش منشعب و متفرقند. هدف ها همه مبهم و غیر صریح در ذهنش انبار می شوند و موجب یاس او می شوند، در نتیجه از «خود تصوریش» رها می گردد و از ان جدا می شود و احساس فنا، احساس سرگردانی و ناچیزی و واماندگی می کند. در این موقع میفهمد که تاکنون هیچ گونه هدف مشخص و واقعی نداشته و از ان به بعد سعی می کند تا هدفهای واقعی خود را دنبال کند.

 

دیگر خصوصیات خود ایده آلی در افراد

خود ایده آلی
یکی دیگر از وظایف «خود تصوری» که موجب سماجت و دیر پایی آن میباشد، نفی و پرده پوشی تضادهای درونی است. در شخص عصبی هر سه تمایلات و حالتهای عصبی (مهر طلبی، برتری طلبی و عزلت طلبی) توأماً وجود دارند و هسته ی یک «تضاد اساسی» را تشکیل می دهند. در تصویر خود ایده آلی شخصی این تضادها را نمیبیند. و هر یک از آنها را لازمه ی یک شخصیت قوی و ایده آل  میپندارد. اگر خود تصوری و ایده آلی وجود نداشت، او میدید که دارای چه  تمایلات متضادی است و تعادل سطحی و تصنعی که فعلاً در روحش برقرار است به هم میخورد و وجود معنویش متلاشی و تجزیه می شود.  از این که شخص عصبی «خود تصوری» اش را بیشتر پر و بال میدهد و « خود واقعی» را از رشد باز می دارد و به آن نظر ندارد، وظایف مهمی است که خود تصوری برایش ایفا می کند. بدین معنی تا زمانی که فرد برای تصورات ایده الی خود، ارزش واقعی قایل است، احساس برتری، عظمت، آرامش و اعتماد به نفس می کند و از طریق ان از رنج حقارت و بیچارگی، ظاهراً خلاص می شود. اگر «خود تصوری» را از خود دور کند، با «تضادهای درونی»اش روبرو می شود، انها را بې پرده و آشکار میبیند و آرامش سطحی روحش برهم میخورد. به خاطر همین مساله سعی می کند، هر چه بیشتر از خود واقعی اش دور شود و بیشتر به خودش باوراند که او واقعا همان «خود تصوری و ایده ال» است.   مهمترین زیان خود تصوری این است که به ساختمان شخصیت فرد عصبی شده باشد، با یک نسیم ملایم خواهد لرزید و درهم خواهد شکست.  از دیگر زیانهای مهم خود ایده آلی این است که شخص را از خودش دور و بیگانه نگه می دارد. چون و قت. انسان خود واقعی اش را سرکوب کند و از رشد باز دارد و مقدار زیادی با خودس بیدانه و نااشنا می ماند؛ رفته رفته شخص نسبت به آن حه واقعاً میخواهد و دوستا دارد، منگ و خرفت می شود.

چندان علاقه ای به گی حقیقی خود ندارد، چون از آن دور است و در عوض «خود تصوری» اش را ارایش می دهد و بزرگ می کند و نمی تواند در زندگی خود تصمیمی بگیرد و به طور کلی با امور واقعی ناآشنا است. خود واقعیش را آن طور که هست قبول ندارد و نمیتواند آن را تحمل کند. به همین خاطر خود را به هر طریقی شده به خود تصوری میزساند تا حقارت خود واقعی زیاد ازارش ندهد ، با شلاق «باید» و «نباید» خود را می راند تا بلکه به آنچه در ذهنش دارد برسد. ولی موفق نمی شود و جنگ و ستیز شدیدی در روحش ایجاد میگردد. در هر صورت خود تصوری مانع بزرگی میشود، در برابر پیشرفت واقعی و شخص نمی تواند از اشتباهات خود پند بگیرد.

 

منبع: http://tebfarsi.ir

Leave A Reply

Your email address will not be published.